شب،سکوت،کویر...

لینکدونی

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

ماکت معبد هرود ؛ ساخته ی دست آلن جرارد

ادامه تصاویر

همایش ملی فضای سبز و منظره ی شهری

جهت شرکت در همایش ملی فضای سبز  و منظره ی شهری در بهار 1389 به آدرس اینترنتی زیر مراجعه نمائید:

 

WWW.Fazayesabz.ir

 http://guilan-nezam.ir

  

 

 

 

شعر عقاب

شعر زیبای پرویز ناتل خانلری را بخوانید ! بی ربط به حوادث و حال و هوای روزگارمان نیست.

 

گشت غمناک دل و جان عقاب

چــو ازو دور شـد ایــام شبـاب
دید کش دور به انجام رسید                                 

آفتابش به لب بام رسید
باید از هستی دل بر گیرد                                      

ره سوی کشور دیگرگیرد

خواست تا چاره ناچار کند

دارویی جوید و در کار کند

صبحگاهی زپی چاره کار

گشت بر باد سبک سیر سوار

گله کاهنگ چرا داشت به دشت

ناگه از وحشت پر ولوله گشت

و ان شبان بیم زده، دل نگران                                           

شد پی بره‌ی‌ نوزاد دوان
کبک در دامن خاری آویخت                                             

مار پیچید و به سوراخ گریخت
آهو استاد و نگه کرد و رمید                                              

دشت را خط غباری بکشید
لیک صیاد سر دیگرداشت                                   

صید را فارغ و آزاد گذاشت
چاره مرگ نه کاری ست حقیر                                              

زنده را دل نشود از جان سیر
صید، هر روزه به چنگ آمد زود                                          

مگر آن روز که صیاد نبود

آشیان داشت در آن دامن دشت                                         

زاغکی زشت و بد اندام و پلشت
سنگ‌ها از کف طفلان خورده                                            

جان ز صد گونه بلا در برده
سال‌ها زیسته افزون زشمار                                   

شکم آکنده ز گند و مردار
بر سر شاخ ورا دید عقاب                                                  

ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت که ای دیده ز ما بس بیداد!                            

با تو امروز مرا کار افتاد
مشکلی دارم اگر بگشایی                                                  

بکنم هرچه تو می‌فرمیای
گفت: ما بنده‌ی درگاه توایم                                              

تا که هستیم هوا خواه توایم
بنده آماده بگو فرمان چیست؟                                           

جان به راه تو سپارم، جان چیست؟
دل چو در خدمت تو شاد کنم                                            

ننگم آید که زجان یاد کنم
این همه گفت ولی با دل خویش                            

گفتگویی دگر آورد به پیش
کاین ستمکار قوی پنجه کنون                                           

از نیازست چنین زار و زبون
لیک ناگه چو غضبناک شود                                              

زو حساب من و جان پاک شود
دوستی را چو نباشد بنیاد                                      

حزم را بایدم از دست نداد
در دل خویش چو این رای گزید                                         

پر زد و دور ترک جای گزید
زار و افسرده چنین گفت عقاب                                           

که مرا عمر حبابی ست برآب
راست است این که مرا تیز پرست                                      

لیک پرواز زمان تیزتر است
من گذشتم به شتاب از در و دشت                          

به شتاب ایام از من بگذشت
ارچه از عمر دل سیری نیست                                            

مرگ می‌آید و تدبیری نیست
من و این شهپر و این شوکت وجاه                       

عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟
تو بدین قامت و بال ناساز                                     

به چه فن یافته‌ای عمر دراز؟
پدرم از پدر خویش شنید                                       

که یکی زاغ سیه روی پلید
با دو صد حیله به هنگام شکار                                            

صد ره از چنگش کرده ست فرار
پدرم نیز به تو دست نیافت                                    

تا به منزلگه جاوید شتافت
لیک هنگام دم باز پسین                                      

چون تو بر شاخ شدی جایگزین
از سر حسرت با من فرمود                                     

کاین همان زاغ پلیدست که بود
عمر من نیز به یغما رفته است                                            

یک گل از صد گل تونشکفته است
چیست سرمایه ی این عمر دراز؟                                            

رازی اینجاست، تو بگشا این راز...

ادامه مطلب

تنهایی

  

در زندگی ، در نهان به آنانی دل میبندیم که نمیخواهندمان و از وجود آنانی که میخواهندمان بی خبریم، شاید این باشد دلیل تنهایی مان.

.

.

.

یا

.

.

.

همیشه توی دنیا یکی هست که آنقدر که دوستت داره ، دوستش نداری. شاید دل شکسته ی اونه که باعث میشه یکی اونقدر که دوستش داری دوستت نداشته باشه.

.

.

.

و... .

 

 

 

لابد از خودتون میپرسید علت اینکه این پیام های کوتاه تلفنی رو اینجا ردیف کردم چیه؟! خب جوابش خیلی ساده ست: میخوام نظرتون رو درباره ی علت تنهایی ها بدونم. راستی راستی اونکه دوستش داریم و اون مارو دوست نداره واسه اینه که یکی هم ما رو دوست داره که ما دوستش ندارم یا لااقل از وجودش و یا از وجود احساسش بیخبریم. یعنی علت تنهایی ما از ناآگاهی ما نسبت به اطرافمونه؟؟؟!!!

دلم میخواد حرفی بزنید و بگید چرا تنهاییم. چرا به اونچه که باید نمیرسیم؟

آیا ما قادریم از هزار توی زندگی، از هزاران راهی که نرفته ایم، از بر سر چند راهی ماندن های تقدیر سر در بیاریم؟ آیا میتونیم به سرنوشت و اونچه که اون میخواد به ما تحمیل کنه غلبه کنیم و پیروزمندانه به پایان این راه بی آغاز بی سرانجام برسیم؟

 

 

کاش....!

 

 آیا تا به حال برایت پیش آمده است که نادانسته دست به قابلمه یا کتری داغی بزنی و همچنان که دستت را از سوزش ناگهانی اش پس می کشی کسی از راه برسد و یک پس گردنی مهمانت کند که : " حواست را جمع کن ! مگر نمی بینی داغ است ؟!" در آن وقت هم سرانگشتانت می سوزد و هم پس گردنت . تحقیری به ناگاه به همراه سوزشی ناشی از یک لحظه کم حواسی .سوزش دست و گردن تسکین می یابد و آنچه باقی می ماند حقارتی است که در لحظه ای سرزده و نابه هنگام دچارش گشته ای. غروری که جریحه دار شده است ، قلبی که به موقع از او دلجویی نشده است ، سرانگشتانی که دیگر نمی سوزد اما کاش هزارها برابر می سوخت ولی کسی از آدمیان شاهد این سوختن نبود . چرا که نیت هر چه باشد گاه مردمان را هر چند نزدیک و خویشاوند ، هر چند محرم و ریش سفید وا می دارد تا تشری حقارت آمیز بر تو روا دارد درست در آن دم که تو خود از کرده ات پشیمانی یا دست کم دل شکسته ای و نیازمند مدارا و دلجویی هستی . گاه انسانها آدمی را که خود از این دنیا خورده است تنبیه می کنند تا درس عبرتی برای سایرین باشد . ولی چه فایده ؟؟؟ همه ی ما خواهان این هستیم که خود راه هزار بار رفته را بپیماییم . پس عبرتی در کار نیست . در واقع ما برای حفظ هیبت و اقتدار خود ، خطاکاران را تنبیه می کنیم در کسوت عبرت آموزی سایرین. کاش دستمان تا ابد می سوخت تنها کس را از آدمیان از این سوزش خبر نبود.

روزهای طلایی اطمینان

به قصد دیگری لابلای اوراق قدیمی میگردم و میچرخم.همیشه همین طور است : وقتی به دیروزها سرکی میکشم، مهارم در دستان خودم نیست. خاطرات مرا به هر سو که میخواهند میکشند . آنی به خود می آیم و میبینم دقایقی و چه بسا ساعتی ست که در کوچه پس کوچه های زندگی سرگردانم و گاه گاهی نتیجه ای که گویا نوست میگیرم.

داشتم میگفتم به قصد دیگری که اینک از خاطرم رفته است لابلای اوراق گذشته میگردم و میچرخم به دو برگ جدا شده از صفحات اول کتاب هندسه ی تحلیلی و جبر خطی دوره ی پیش دانشگاهی برمیخورم آنجاهایی از کتابهای دوران دبیرستانم را که خودم یا دوستانم خطی کشیده اند که برایم یادآور روزی ست از کتابها جدا کرده ام و لابلای اوراق گذشته نگاه میدارم تا در چنین اوقاتی به طور از پیش تعیین نشده ای بهشان بربخورم و حالی کنم یا حالم گرفته شود. و این بار خطی که می شناسمش بخش سفید کاغذ را سیاه کرده است و من برای چندمین بار می خوانمش. این بار نه حال میکنم و نه حالم گرفته میشود. " حالی به حالی " شنیده اید؟! وصف حالم در آن دقایق این چنین بود. پاسخ روزهایی که گذشت و روزهایی که آمدند در چند خط آمده بود. دلم برای همان روزها که پاسخی نداشتیم تنگ شد. آن روزها دست کم به امید پاسخ بهتری بودم و حالا...، پاسخ را ساخته بودیم بی آنکه از ماحصلش خشنود باشیم.

خطوط این چنین واگویه می کردند:

«چه خوب که از طلایی ترین روزهای آفتابی هنوز و تا نمی دانم کی در قلبم دارم! و اگر چنین نبود این روزهای سخت گذرندهی یخ زده را چگونه تاب می آوردم؟ روزهایی که " تردید " در پاسخ به سوال خواستن یا نخواستنشان معنا میشود. و کسی چه می داند هنگامیکه گذشتند چه میشود؟ و در آن هنگام که تردید به پایان رسد و به اطمینان بدل شود ... کسی چه میداند که ما چه میشویم؟ اطمینان یافته را با نگاه به پشت سرمان بدست آورده ایم یا با قرار گرفتن در جاده ی پیش رویمان ؟ کسی چه میداند خاطره ی این روزهای ساکت پر همهمه چه بویی خواهد داشت؟ به کجا پرت خواهیم شد... چه بلایی بر سر رشته های ارتباط و علاقه می آید؟ و آیا باز خواهیم توانست یکدیگر را در دنیای مشترک جستجو کنیم؟ و " اشتراک "  را در چه خواهیم دید...؟ و آیا تو در آن " فردای دیگر " اگر بر حسب اتفاق تکه ای از صفحه ی سیاه شده ی کتابت را  ببینی لبخند خواهی زد، یا ... ؟

من هنوز از آفتابی ترین روزهای طلایی اطمینان چیزی در دل دارم! و چه خوب....؟؟!!!

مدیریت و مهندسی

مردی که سوار بر بالن در حال حرکت بود ناگهان به یاد آورد قرار مهمی دارد ؛ ارتفاعش را کم کرد و از مری که روی زمین بود پرسید: « ببخشید آقا من قرار مهمی دارم. ممکنه به من بگویید که کجا هستم تا ببینـم به موقع به قرارم میرسم یا نه؟ » مرد روی زمین : « بلـه . شما در ارتفاع حـدوداً 6 متـری و در طول جغرافیایی 87 و 24 دقیقه و 18 ثانیه و عرض جغرافیایـی 37 و 21 دقیقه و 41 ثانیه هستید» مـرد بالن سوار :« شما باید مهندس باشید.

مرد روی زمین: « بله . از کجا فهمیدید؟ » مرد بالن سوار: « چون اطلاعاتی که شما به من دادید بسیار دقـیق بود.ولـی من هنوز نمـیدانم کجـا هستم و آیـا به موقع به قـرارم مـیرسم یا نـه؟» مـرد روی زمیـن: « شما باید مدیر باشید. »

مرد بالن سوار: « بله از کجا فهمیدید؟!!!» مرد روی زمین: « چون شما نمیدانید کجا هستید و به کجا میخواهید بروید.قولی داده اید و نمیدانید چگونه به آن عمل کنید و انتظار دارید دیگران مسئولیت آن را بپذیرند.»

برگرفته از سایت کنکور ام بی ای

 

 

تولدی دوباره

 "  کریستین بوبن" :

  نوشتن ؛ انفجار قلب است در سکوت وپس از آن دیگر هیچ!!!

به کجا چنین شتابان؟!

کیکی از شکلات و خامه به شکل کتاب قرآن در اندونزی!

ازدحام کودکان فلسطینی برای دریافت افطاری!

 
  • تعداد صفحات :5
  • ...  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
 

درباره وبلاگ

ناگهان زیر پایم چاهی دهان گشود! سقوط کردم.چاه "ویل" بود. ویل،"وای "!
ناگهان روزنه ای از زیر، پدیدار شد. روزنه ای بر سقف آسمان این جهان. لحظه ای گذشت و لحظاتی.
به زمین افتادم. پیرامونم را نگریستم.
باز کویر!
خلوت و هولناک و بی کس!
و من پرنده ای مجروح، در قلب تافته ی کویر!
مدیر وبلاگ : مارال اسکندری

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان